درباره
آیکیدو :
آیكیدو
یك هنر رزمی ژاپنی (از لحاظ رزمی
صرفاً دفاع شخصی) و راه رسیدن و
هدایت جامعه به سوی صلح پایدار
است.
بنیانگذار این هنر استاد موریهه
اوشیبا (Morihei Ueshiba) است كه
با مطالعة بسیار در خصوص هنرهای
رزمی سامورایی ژاپن موفق شد هنری
ابداع نماید كه در آن هیچگونه
خشونت، حمله و ضربه زدن وجود
نداشته باشد. اگر فقط از جنبة
فیزیكی بخواهیم آیكیدو را معرفی
كنیم، باید گفت هنریست شامل یك
سری تكنیكهای پرتابی و قفلی كه
ریشه در هنر رزمی جوجوتسو و
كنجوتسو داشته و توسعه
یافتهاند. در آیكیدو هرگز حمله
نكرده و به مهاجم ضربه نمیزنند
بلكه فقط از انرژی خود او در جهت
آرام كردن، خلع سلاح كردن و به
تسلیم واداشتن و یا پرتاب خود وی
استفاده میشود.
در جایجای فنون این هنر حركاتِ
دینامیك و پر انرژی به چشم
میخورد كه نشان از پویایی و روان
بودن آن دارد.
هنرجویان با پرداختن به آیكیدو،
ویژگیهایی را كه هر انسان در
زندگی روزمره آن را میجوید،
مییابند، ویژگیهایی از قبیل:
اعتماد به نفس، آرامش، صبوری،
احترام متقابل، سلامتی جسم و روان
و نگرش ژرف. انتخاب نام آیكیدو بر
این هنر رزمی خود نشان از هدف
متعالی
آن دارد، آی (هماهنگی، عشق)، كی
(نیروی حیاتی جهان هستی) و دو
(راه). اما وقتی در زبان ژاپنی
كانجی (الفبای واژهنگار زبان
ژاپنی) حرف آی كنار حرف كی قرار
میگیرد، كانجی آیكی شكل میگیرد
كه مفهوم آن «سراسر عشق» است. به
عبارت دیگر آیكیدو از نظر مرحوم
استاد اوشیبا «راه سراسر عشق»
محسوب میشد. از دیگر تعابیری كه
بر این هنر میتوان برشمرد: «راه
برقراری نظم و هماهنگی روح با نظم
جهان هستی» است.
- با احترام شروع شده و با احترام
پایان میپذیرد
مهمترین ویژگی آیكیدو احترام به
طبیعت و مخلوقات خداست. به عنوان
یك اصل در تمرینات هر بار كه دو
نفر با هم روبرو میشوند تا
تمرینی را آغاز كنند، با عبارت
«Onegaishimasu» «از شما تقاضا
میكنم» به هم احترام گذاشته و از
هم تقاضای تمرین میكنند و پس از
پایان تمرین نیز با عبارت
«Arigato Gozaimashita» «از شما
سپاسگزارم» از یكدیگر تشكر
میكنند كه فرصتی برای تمرین با
هم داشتند. این عمل در هر جلسه
شاید چند صد بار رخ دهد تا در
وجود و ضمیر ناخودآگاه هنرجویان
حك شود تا بدانند حتی به دشمن
باید احترام گذاشت و از راه و رسم
جوانمردی نباید دور شد.
